Muskathlon voor vrijheid, Rolf loopt de halve marathon

Dag 1

Het is zover. De allereerste Muskathlon met A21 is begonnen. Vanochtend tussen 5.00 en 6.00 uur gingen heel wat wekkers af. De laatste spullen pakken en op naar Schiphol. Afscheid nemen van geliefden en vrienden en daar begon het avontuur met een kleine 50 mensen uit Nederland.

De sfeer zit er goed in. Er wordt veel gelachen en er zijn mooie gesprekken. We vliegen eerst van Amsterdam naar Istanbul, om vervolgens door te vliegen naar Thessaloníki. En dan zetten we voet op Griekse bodem. Maanden hebben we getraind voor dit moment. Maanden hebben we onze omgeving aangemoedigd om het bijzondere werk van A21 te gaan ondersteunen. Nu zijn we dan in het Griekse land. Verwachtingsvol, misschien ook wel een beetje spanning, maar toch vooral uitkijkend naar een bijzondere week. Een week van zes dagen en toch ook weer een eindeloze week. Muskathlon Griekenland is begonnen!!!

Dag 2: Kracht en confrontatie

We begonnen de dag met een gebed om kracht, heel veel Geestkracht: “Heer, laat ons niet slechts overweldigd worden door het gezicht van het kwaad maar bovenal gevuld zijn met de kracht van uw liefde.” Dit gebed kwam niet uit de lucht vallen. We wisten dat vandaag een heftige dag zou worden. Phil Hyldgaard, leider van A21 in Europa, nam ons in de problematiek en het onrecht van human trafficking en seksslavernij. De statistieken doen je wanhopen, maar tegelijkertijd zijn er verhalen van hoop. Phil liet zien door welke fasen een meisje gaat van het moment dat ze in handen van de daders van mensenhandel valt tot het moment dat ze als prostituee in het publieke domein werkzaam is. The break house neemt hierin een centrale plaats in: het doel is om een meisje zo te breken dat ze volkomen gehoorzaam is in alles wat de daders van haar willen. Om ons iets van een indruk te geven van hoe eenbreak house eruit ziet, had A21 een appartement “ingericht” als break house. In kleine groepjes doorliepen de Muskathleten het appartement – ondertussen informatie lezend over de ervaringen van een slachtoffer van mensenhandel… Een van die omschrijvingen, was deze: 

Hoge hakken

“Ze hebben al mijn kleding afgepakt en gaven mij alleen lingerie en hoge hakken. De mensenhandelaren begonnen mij systematisch te “breken”, zodat ik in de prostitutie zou gaan werken. Eindeloze nachten van verkrachtingen, mishandelingen, manipulatie en geweld werden hun gereedschappen om mij te trainen hoe ik moest lachen en mij voor moest doen of ik wilde dat zij mij zouden verkrachten. Als ik niet overtuigend genoeg was, sloegen zij mij, brachten brandwonden aan door sigaretten en zorgden ervoor dat ik intense pijn zou voelen als straf voor hun ontevredenheid. Zij dwongen mij om pornografische films te kijken en vertelden mij dat het in hun verwachting lag dat ik zou onthouden wat ik moest doen, omdat ik getest zou worden na elke video. Als ik het niet goed genoeg deed, zou ik daar altijd een prijs voor betalen.” 

De meeste Muskathleten liepen zwijgend het appartement weer uit… 

Daarna volgde een korte looptraining. Geen normaal rondje. We liepen door de rosse buurt (niet te vergelijken met de wallen in Amsterdam overigens), en passeerden talloze bordelen: “keurig” geverfde gebouwen, vaak zonder ramen, waarin meisjes en jonge vrouwen tegen hun wil worden vastgehouden om dagelijkse tientallen mannen te bedienen. Het is werkelijk en onwerkelijk op hetzelfde moment. De Muskathleten bidden, rennen, zwijgen, delen… Het maakt indruk.

En dan de avond… Samen keken we de film Human Trafficking. Een indringende verfilming van de illegale, duistere en onzichtbare wereld van de mensenhandel. Wat een beladen film was dat. De aftiteling vloeide over in een diepe stilte… We sloten af met Psalm 10 en Lukas 4. Woorden van hoop.  

We sluiten af met een open gebed: onder tranen roepen we het uit naar God: verschaf recht! We zijn onderweg naar vrijdag – de dag van de Muskathlon. Meer dan ooit weten we waarom we hier zijn.  

“U ziet de pijn en het verdriet,

U merkt het op en weegt het in uw hand

Breek de macht van de goddelozen,

Eis rekenschap en ban het kwade uit.

De HEER is Koning voor eeuwig en altijd.

U doet recht aan wezen en verdrukten.”

Dag 3: Reis naar Bulgarije

Vandaag stond de reis van Thessaloniki naar Bansko in Bulgarije op het programma. De eerste etappe voerde door prachtig landschap naar het Griekse dorpje Lefkogia, finishplaats van de Muskathlon van komende vrijdag. Nabij het dorpje geeft Klaas Oudman ons een korte looptraining, onderwijl uitleggend hoe de route vrijdag zal zijn: „Dat bultje daar zit er ook in. Dat is een flinke hoor. Maar wel met een schitterend uitzicht.” Het woord bulltje klinkt misleidend en dat is het ook: een forse klim met een helling van 10% is voor de meesten van ons geen bultje, maar een kuiten-killer. En zo bleken er nog veel meer kortere en langere bultjes in de aangepaste route verscholen te liggen. Een ding is zeker: we krijgen de (halve) marathon niet kado vrijdag…

De tweede etappe bracht ons over de Grieks-Bulgaarse grens naar het dorpje Ilinden, startplek van de Muskathlon. Michel, stafwerker van A21 in Bulgarije, vertelt ons tijdens de busreis over de situatie in zijn land. Veel dorpen in Bulgarije zijn letterlijk verlaten; de lege huizen vertellen zonder woorden dat er ooit volop bedrijvigheid en leven was. Maar steeds meer mensen trekken naar de steden, vanwege de uitzichtloosheid en werkeloosheid op het platteland. Bulgarije is het armste land in de EU, het gemiddelde salaris bedraagt 340 euro/maand. Deze armoede is één van de belangrijkste grondredenen voor human trafficking. Bulgarije behoort samen met Roemenië tot de top 2 van landen met de meeste slachtoffers van mensenhandel. Meisjes voelen zich gevangen in de dorpjes, willen graag een beter leven en om dat te bereiken zijn er maar twee opties: een baan vinden of trouwen. Human traffickers spelen hierop in: ze geven valse beloften op een baan of ze doen zich voor als charmante jongens die graag met het meisje willen trouwen. De meisjes zijn vanwege hun verlangen om de dorpjes te ontvluchten én in hun honger naar een beter leven bijzonder kwetsbaar en vertrouwen gemakkelijk mensen die iets voor hen willen doen… A21 probeert in samenwerking met de overheid veel te doen aan preventie, bewustwording en training op scholen. Ook zijn ze bezig met een nationaal meldpunt voor mensenhandel.

Richting het einde van de middag kwamen we aan bij het Bansko Hotel waar we de komende twee nachten verblijven. Het stadje Bansko is een internationale toeristische trekpleister, vanwege het aantrekkelijke skigebied, de goedkope hotels, en: de goedkope meisjes… Bansko is een centrum voor trafficking en betaalde seks. Vorige week nog vond hier de World Cup skiën plaats voor vrouwen. En zo hebben we binnen enkele uren Bulgarije leren kennen als een land van uitersten…

Na de intensieve dag van gisteren, kregen we vandaag iets meer lucht en ruimte voor reflectie en verwerking. Steeds meer dringt het besef door van de omvang van het probleem, maar ook dat we het niet hoeven te laten gebeuren.

En oh ja, de bultjes in het parcours van vrijdag… Ze zullen flink pijn gaan doen – maar laat het maar zo zijn. Het staat op geen enkele manier en in de verste verte niet in verhouding tot al het leed waarmee we zijn geconfronteerd.

We will run for them. We will run for freedom.

Dag 4: Videoverslag

Muskathlon voor vrijheid

Zes uur in de ochtend gaan er in heel wat hotelkamers de wekkers af. Buiten ligt een dikke pak sneeuw. Het is de start van de eerste Muskathlon tegen seksslavernij. In de groep wordt normaal gesproken veel gelachen en zijn er veel verhalen. Nu is iedereen stil, gespannen. ‘Heb ik genoeg getraind? Hoe kleed ik mij goed tegen zo veel regen en kou? Hoe is het om te lopen tussen de bergen met al zijn hellingen?’

Om half negen komen we aan in Ilinden. Een dorpje in Bulgarije, vlakbij de Griekse grens. De regen komt letterlijk met bakken uit de regen. Later zou een deelnemer zeggen: ‘de regen waren de tranen van God over al het leed wat de vrouwen in slavernij wordt aangedaan.’ Een andere deelnemer had juist het idee dat de regen de tranen van alle vrouwen symboliseerde. Wat is er toch veel verdriet bij al die vrouwen die gevangen zitten in de seksslavernij.

Vanwege de regen en de kou besluiten we het inspiratiemoment in de bus te doen. Buiten moeten we niet te lang stil staan. We lezen Hebreeën 12. We hebben een wolk van getuigen rondom ons heen. We staan op de schouders van familie, vrienden en sponsors. We lopen vandaag niet alleen. Daarnaast zijn er ook vrouwen in slavernij die ‘toeschouwer’ zijn. Ze kunnen het wel uitschreeuwen: ‘Ziet iemand mij? Denkt nog iemand aan mij? Kan het iemand iets schelen dat ik hier in deze ellende zit?’ Deze Muskathlon was één groot ‘JA’. Ja, we zien je. Ja, we denken aan je. Ja, het kan ons wat schelen.

Het startschot klinkt. De lopers en fietsers gaan op weg. Gelijk dient zich al een eerste helling aan. Dat begint goed. Het water stroomt als een rivier door de straten. De eerste meters probeer je nog een beetje je voeten op droge plekken te zetten. Maar na 500 meter heeft iedereen ijskoude kletspoten. Gelukkig warmen je voeten snel op als je aan het hardlopen bent.

Na 5 km is de grensovergang. Een symbolisch moment. 40% van de vrouwen die A21 opvangt in Griekenland is een Bulgaarse. Vele Bulgaarse vrouwen zijn naar Griekenland vertrokken, omdat ze een baan aangeboden kregen. Ze verwachten een beter leven, want alles is beter dan de bittere armoede thuis. Maar wat ze niet weten is dat hun leven staat te veranderen in een hel. We lopen langs de douane. Denkend aan deze vrouwen. Gemaakt door God, geliefd door God. Deze Muskathlon is een gebed dat God met elke stap de kettingen zal vermorzelen die deze vrouwen gevangen houdt.

Het is niet een makkelijk parcours. We zitten midden in de bergen en het is helling op en helling af. Sommige hellingen zijn 10%. Dat zijn we Nederlanders in ons landje niet gewend. Elke loper heeft wel een hellingkje, zoals Klaas Oudman de hellingen noemt, die hem of haar nog lang bij zal blijven. Langzaamaan wordt het droger. Voor sommigen een symbolisch moment dat God alle tranen zal drogen. We gaan naar een toekomst zonder pijn, zonder tranen, zonder dood. O Heer, wat verlangen we daarnaar.

De finish is in Lefkogia. Een klein dorpje in Griekenland. Nog nooit heeft het dorp zo’n evenement gehad. De burgemeester is helemaal overweldigd dat wij zijn dorp hadden uitgekozen als finishplek. Alles wordt uit de kast gehaald. De vrouwen uit het dorp koken voor alle lopers, de plaatselijke DJ weet een hoop herrie te creëren. Er worden volksdansen opgevoerd en de plaatselijke brassband maakt er een feestje van. De Muskathleten worden vanuit de ramen, toegejuicht. Elke loper die de finish over gaat wordt met luid applaus binnengehaald. Het is een feest die het dorp niet snel zal vergeten.

Wat is de ontlading groot om binnen te komen. Uitgeput door de barre tocht, kramp in de spiertjes, de tranen die een indrukwekkend jaar afsluiten. Rolf Molenaar is de eerste Nederlander die binnenkomt op de halve marathon in 1.48 uur. Theo van den Heuvel is de eerste die de marathon uitloopt, 3.27 uur. De laatste Nederlander die over de finish komt is Rolf Noppers in 5.17 uur. Muskathlon Griekenland is voltooid. Maar de strijd tegen mensenhandel gaat onverminderd door.